شاید شانس و اقبال برای امثال من باشد که بتوانند چند خطی درباره خالق و آفریدگار واژههایی بنویسند که آرزوی هر زیستبوم فرهنگی میبود که چنین والامقامی در آن نفس بکشد و زندگی نماید. زندهیاد «بهرام بیضایی» را میتوان ازجمله نامهایی دانست که در پی کسب حامی، طرفدار و بالمآل سمپات عمومی نبود.